قفس

وقتی پرنده ای در

قفس هست

میله ها ، افقیِ افکار

انسان را به هم می زنند

آن وقت

شعر گفتن

آسان نیست

دانیال رحمانیان

سهمی از کساء

 

سالروز شهادت امام علی بن موسی الرضا(ع)

بر محبّان آن حضرت تسلیت باد

 

چه راه ورسم قشنگیست بنده پروری اش

  چه افتخاربزرگیست نام نوکری اش

 

چقدرپیش خداوند آبرودار است

 که آسمان وزمین می کنند زائری اش

 

دلم برای خودش خوب دست وپا کرده  

 چه روزگاری ازاین اعتبار شاعری اش

 

بدون ان که ضمانت کند شوم آهوش 

 وبی عنایت  گندم کنم کبوتری اش

 

هوای شهر مرا هم زلال تر کرده  
 
 نسیم صیقلی سنگهای مرمری اش

 

اگر نشد بروم رو به مشهدش هر سال 
 
 اگر نشد که شوم سالیانه مشتری اش

 

چه لطفهای زیادی به دست شاه چراغ 
 
خدا رسانده به من ازسر برادری اش

 

به آسمان ندهم کنج آستانش را  
 
که آسمان نکند جرات برابری اش

 

نشسته ام برسد سهمی از نزول کساء
  
 که بر سرم بکشد سایه ی پیمبری اش


شهرام شارخی

روسری آسمانی

تقدیم به زنان دفاع مقدس

ناامیدازجواب دکترها

بدنی روی دست زن مانده

زن ولی ایستاده پابرجا

سالها پای این بدن مانده

به کمر بسته چادر خود را

فارغ از فرم و رنگ وشکل ومُد

ایستاده است ، مردِ مردانه

هرچه بادا باد هرچه خواهد شد

پُشت پلکهایش سبز و آبی نیست

دورچشمش کبودی مزمن

جای او را چقدر پُر کرده

تخت و کپسول و ماسک و اُکسیژن

زینب روزهای طعنه و زخم

خلوتی پاک دست و پاکرده

با کم زندگی به سر برده

با بد روزگار تا کرده

آسمان راگره زده محکم

به سر چارگوش روسری اش

نکند پیش ناتوانی مرد

کم شود اعتبار همسری اش

یک پلاک است جای هر چه طلا

یادگاری به گردنش آویز

جای سر درد های نیمه شبش

شانه های بلند یک خاکریز

روی دوشش گرفته بی تب وتاب

می برد کوه ترکش آلودی

زیر این بار زندگی کرده

بی تمنای خواهش آلودی

راه افتاده تا نشان بدهد

به همه عمق اعتقادش را

خشک و تر کرده مرد را هرروز

بلکه کامل کند جهادش را

پای حرفش نشسته بی آنکه

جای خود را به این و آن بدهد

همه ی دلخوشی زن این است

مرد گاهی سری تکان بدهد

شهرام شارخی

 

داغدار محرم وصفریم

داغدار محرم وصفریم

زخمی تیغ فتنه ی سحریم

شیعیان شکسته پهلوییم

درد خودرا به چاه می گوییم

ما هزار وچهارصدسال است

تنمان در میان گودال است

خیزران خورده ایم وآماده

علم از دست ما نیفتاده

وارث شعب های تحریمییم

ما به این نقشه ها نمی میریم

سرمان روی نیزه مانده هنوز

پایمان در هویزه مانده هنوز

سینه هامان خروش ارونداست

دستمان تکیه گاه الونداست

زخم مان یادگار ترکش هاست

شیوه ی رندی بلاکش هاست

تیغ دشمن اگر اجل باشد

مرگ احلی من العسل باشد

موج بیداری جهان ماییم

شیعه ی آخرالزمان ماییم

شیعه آخرالزمان مرداست

وسعت سینه اش پرازدردست

دردهای همیشه ی پهلو

طعنه های شنیده از هر سو

قتل عام هزار لبنانی
کندن ریشه ی مسلمانی

ارزش کودک فلسطینی

کمتراز یک عروسک چینی

درد ما غزه ها ولبنان ها

غم بحرین ها وعمان ها

مانده بر جا حکومت قابیل

تارسیده به دست اسراییل

واشده عقده ی ابولهبی

در سکوت قبایل عربی

در کمین است فتنه ای پنهان

با همان شیوه ی ابوسفیان

دست بعضی خواص ها رو شد

حیله عمر وعاص ها رو شد

ابن ملجم دوباره در راه است

هدفش سجده ی سحر گاه است

نکند باز هم جمل بشود

وقت دینداری هبل بشود

آیه وخطبه بی اثر بشود

کار دین شاید واگربشود
زخم یک سینه تازه تر بشود
و بدون علی سحر بشود

نکند قصه جمل این بار

بدتر از نهروان شودتکرار

وقت ان است قد علم بکنیم

شتر فتنه را قلم بکنیم

خواب دجال را بهم بزنیم

با امام زمان قدم بزنیم
ما به وقت نبرد می مانیم

با علی مرد مرد می مانیم

 

شهرام شارخی

فرداست که برخاک بیفتدد بدن تو

باخون تو رنگین بشود پیرهن تو

از عرش ندا می رسداین جمله مداوم

ای وای براین قوم،سم اسب وتن تو

دلهاهمه بردست زخود عطر خوشی که

جاری شده برچوبه ی نی از دهن تو

بردند به غارت همه دار وندارت

هم جامه وانگشتری وهم کفن تو

زیباست به چشم همه اهل حقیقت

پروانه شدن پرپر وپرپر زدن تو

از خاک نبودی ونخوانده ست کسی هم

این فرومایه ی دنیا وطن تو


حسن میرزانیا

ارادتی بنما تا سعادتی ببری

ارادتی بنما تا سعادتی ببری

 

سر ارادت بر آستان ملکوتی ابا عبدالله (ع)می گذاریم

 

در اولین سوگواره ی شعر عاشورایی

 

با دعوت شما شاعران عزیز وهمشهریان گرامی

 

بدون شک حضور معنوی شما

رشد وبالندگی هنرمندان  آیینی این

 

آب وخاک را رونق بخشیده

و باعث استحکام فرهنگ مذهبی شهرمان

خواهد شد

ستاد برگزاری اولین سوگواره ی شعر عاشورایی

شهرستان جهرم

زمان بر گزاری: پنچشنبه۲۴/۹/۱۳۹۰

ساعت : ۷ شب

مکان : تالار علامه امینی

 

انجمن ادبی نخل ونارنج/مسجدامام حسین (ع)